Roczna droga w Seminarium Psychologii Okołoporodowej

Coś się kończy …

W miniony weekend zakończyłam roczną drogę w Seminarium Psychologii Okołoporodowej, które prowadziła Anna Stolaś. Program obejmował pół roku pracy w grupie podstawowej oraz pół roku w grupie zaawansowanej.

Był to intensywny czas zdobywania wiedzy psychologicznej, ale również doświadczenie spotkania specjalistów opieki okołoporodowej reprezentujących różne zawody.

Łączyła nas świadomość i wspólne przekonanie, że świat ciąży, porodu i macierzyństwa jest znacznie bardziej złożona niż uproszczone, pastelowe obrazy często obecne w przestrzeni społecznej.
Wspólne rozmowy, które odbywały się podczas seminarium, były niezwykle cenne. Pozwalały spojrzeć na wiele tematów z zakresu opieki okołoporodowej z różnych perspektyw.

Podczas seminarium wielokrotnie wracaliśmy do samych początków życia – do relacji pomiędzy matką a dzieckiem, która zaczyna się jeszcze przed narodzinami.

Rozmawialiśmy o porodzie jako wyjątkowym momencie jednoczesnego rozdzielenia i przywitania. To wydarzenie biologiczne, ale jednocześnie głęboko psychologiczne i relacyjne.
To psychologiczny aspektach końca ciąży oraz początku nowej relacji pomiędzy kobietą a dzieckiem.

Przyglądaliśmy się także doświadczeniu noworodka – istoty, która funkcjonuje pomiędzy światem wewnętrznym a zewnętrznym – oraz procesowi macierzyńskiego zaabsorbowania.
Ten szczególny stan wrażliwości i otwartości kobiety, który pozwala jej odczytywać potrzeby dziecka i odpowiadać na nie.

Ważnym wątkiem seminarium była refleksja nad kulturowym kontekstem macierzyństwa.
Rozmawialiśmy między innymi o figurze „Matki Polki”, o społecznych oczekiwaniach wobec kobiet oraz o rzeczywistości, w której świat deklaruje wartość rodziny, a jednocześnie często pozostawia rodziców bez realnego wsparcia.

Ważnym tematem była także historia i współczesność karmienia piersią oraz o biologicznej potrzebie bliskości, która jest naturalna dla człowieka, a jednocześnie bywa trudna do realizacji w dzisiejszym świecie.

Część zaawansowana seminarium była poświęcona głównie kryzysom okołoporodowym oraz psychologii traumy.
Uczyliśmy się rozumienia psychologii kryzysu i traumy, a także tego, jak doświadczenie kryzysowe może przekształcić się w traumę.

Rozmawialiśmy o zaburzeniach nastroju w okresie okołoporodowym, czynnikach ryzyka oraz o tym, jak rozpoznawać je w kontekście doświadczenia kobiety, jej historii oraz uwarunkowań kulturowych.

Poruszane były również trudne tematy, takie jak:

Każde z tych doświadczeń może w istotny sposób wpływać na tożsamość kobiety, jej relację z dzieckiem oraz kolejne decyzje dotyczące macierzyństwa.

W mojej codziennej pracy jako fizjoterapeutki uroginekologicznej spotykam kobiety w bardzo ważnych momentach ich życia – w czasie ciąży, po porodzie, ale również w momentach wątpliwości, zmian i kryzysów.
Praca z kobietą w okresie okołoporodowym rzadko dotyczy wyłącznie ciała. Często dotyczy także emocji, relacji i doświadczeń, które kobieta niesie ze sobą.

Kończę tę drogę z poczuciem zasobów i kompetencji, które pomagają mi jeszcze pełniej towarzyszyć kobietom w okresie okołoporodowym – także w momentach kryzysowych.
Ten rok dał mi wiedzę i umiejętności, ale także coś bardzo ważnego –
poczucie, że mogę przyjąć i zaopiekować pacjentkę, a jednocześnie chronić swoją przestrzeń.
Być obok, kontenerować emocje i doświadczenia, które pojawiają się w gabinecie.

Coraz wyraźniej widzę, że kiedy pracujemy z kobietą w tym czasie jej życia, stajemy się częścią fragmentu jej historii.
A to, co spotyka kobiety w okresie okołoporodowym, nigdy nie jest doświadczeniem zero-jedynkowym.
Ma wiele barw, emocji i odcieni.

Do zobaczenia w kolejnym wpisie!

Z czułością,
Wasza M.